ΠΕΤΡΟΣ FLOORFILLER . Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΖΑΚΟΥ

Συνέντευξη στον Παντελή Αντωνιάδη
Photo: Mαρί Γεωργαντή 

Ερ: Μη μου πεις ότι είχες και τρακ… 

Απ: Ξέρεις τι συμβαίνει με μένα. Όταν ακούω μουσική ηρεμώ. Ειλικρινά δε θυμάμαι να έχω ανέβει ποτέ στα decks και να έχω τρακ. Πριν φτάσω εκεί ναι, αλλά μόλις ξεκινώ να παίζω δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Μπαίνω μέσα στη μουσική.
Έχω και ένα ακόμη πλεονέκτημα: παίζω τη μουσική που θέλω εγώ και όχι τη μουσική που θέλουν οι άλλοι. Αν δεν το έκανα αυτό,ίσως και να είχα τρακ. Γιατί, όταν κάνεις κάτι που δεν το ξέρεις και δε σου αρέσει, αισθάνεσαι ότι δε θα αρέσει ούτε στους άλλους. Στο "Mad", εκείνη την εποχή, έπαιζα new wave και τέτοια, αλλά και funk. Ήταν η εποχή του punk και η διασκέδασή μας τότε ήταν πιο dark, πιο aggressive. Το "Μad" δεν ήταν club συγκεκριμένης μουσικής. Δεν ήταν discotheque, όπως η Barbarella που υπήρχε εκείνη την εποχή. Αν και για να πω την αλήθεια μου άρεσε κάποιες φορές να πηγαίνω κι εκεί.

Ερ: Το γεγονός ότι στην Ελλάδα η σκηνή ήταν ανύπαρκτη δε σε προβλημάτιζε;

Απ: Πράγματι, τότε στην Ελλάδα ήταν στις δόξες του,ο Πανταζής, τα λαϊκά.Οταν γύρισα από την Ibiza νόμιζα ότι είχα προσγειωθεί
στον πλανήτη Άρη. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τους μαγαζάτορες εδώ. Τελικά, συνεργάστηκα με τον Αντώνιο Μάρκο και τον Γιώργο Νάστο, οι οποίοι μόλις πριν από δυο χρόνια είχαν γυρίσει από τη Νέα Υόρκη. Ταξίδευαν, όμως συχνά εκεί και στο Βέλγιο, όπου παιζόταν το new beat τότε. Όταν, λοιπόν, τους έριξα σαν αστείο την ιδέα να ανοίξουμε ένα club, το αστείο έγινε πολύ γρήγορα σοβαρό και το πραγματοποιήσαμε. 

O Πέτρος στο FAZ το 1990

Ερ: Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις σήμερα από το "Faz"; Απ: Τα εγκαίνια.Την πρώτη βραδιά το κοινό ήταν αρκετά αμήχανο μπροστά σε αυτό που έβλεπε και κυρίως σε αυτό που άκουγε.. Πολύ σύντομα, όμως, η δύναμη του επαναλαμβανόμενου ηλεκτρονικού ήχου τους μάγεψε.Σημαντικό ρόλο είχε παίξει και το γεγονός ότι είχαμε προσκαλέσει τον Alfredo, ενός DJ που ήταν τότε μεγάλο όνομα. Ερ: Στο "Faz" πήγαιναν, απ' όσο θυμάμαι, στρατιές επωνύμων… Απ: Ακριβώς επειδή ήταν κάτι καινούργιο αλλά και γιατί τα παιδιά λόγω της boutique είχαν συγκεκριμένο κύκλο και ντύνονταν πολύ μοντέρνα. Το "Faz" σύντομα έκανε τον κύκλο του και έγινε real club. Δεν ήταν ποτέ ούτε Venue ούτε fashion club. Έγινε μόνο για μία περίοδο στην αρχή, που δούλευε ο Αλέκος Συσσοβίτης, ο Χρήστος Μάντακας κ.α. Τον επόμενο χρόνο αλλάξαμε πολιτική. Είχε να κάνει και με το οικονομικό. Αυτοί που το παίζουν επώνυμοι, δεν πληρώνουν, παρασύρουν και τους άλλους, χαλάει το μαγαζί κατ' ευθείαν. Εμείς δεν κάναμε ξέπλυμα χρήματος για να έχουμε κεφάλαια από πίσω. Όταν βλέπεις ένα μαγαζί, ας πούμε, και οι μισοί που είναι μέσα δεν πληρώνουν, δε θέλει και πολύ φιλοσοφία για να καταλάβεις τι μπορεί να συμβαίνει. Εμείς είχαμε οικονομικούς στόχους και επιπλέον δεν κάναμε πίσω σε σχέση με τη μουσική. Αν είσαι επώνυμος και έρθεις στο μαγαζί, θα έχεις και μια καλύτερη αντιμετώπιση. Έτσι είναι το σωστό, από ευγένεια. Αλλά από κει και πέρα, εμείς δε φτιάξαμε το μαγαζί για επώνυμους μόνο. Θέλαμε να έχει πολύ καλό σέρβις. Να σου δώσω ένα παράδειγμα: σήμερα πας σε ένα μαγαζί και θες να πληρώσεις τον barman με πιστωτική κάρτα και δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα. Εμείς το 1989 είχαμε πιστωτική κάρτα. Επίσης, εμείς προνοήσαμε πρώτοι να προσφέρεται νερό στο bar. Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ.

Ερ: Πότε έπαιξες για πρώτη φορά στο εξωτερικό;

Απ: Στην Ιμπιζα το 1989 με τον Leo Mas, που είναι ο Αndy Weatherall της Ιταλίας. Ο πιο πρωτοποριακός και progressive Dj και παραγωγός. 

Ερ: Και σε συνεργασία με το "Cream";

Απ: Όταν με κάλεσε ο Oakenfold να παίξω μαζί του το 1995. Εκεί ήταν η πρώτη φορά. Αυτομάτως συμφωνήσαμε με τους ιδιοκτήτες τους όρους. Έγινε καταρχήν η γνωριμία και μετά πήγα στην Αγγλία, στο Liverpool, και συζητήσαμε τις λεπτομέρειες.

Ερ: Βλέπεις μεγάλες διαφορές στο clubbing σε σχέση με το παρελθόν; Απ: Παλιά πήγαινες σε ένα club, π.χ. το Plus Soda το 1994, και δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα, ένα εξειδικεύμενο club. Τότε ήταν λίγο απ' όλα.  Ερ: Ποιες είναι οι διαφορές του ελληνικού κοινού με αυτό στο εξωτερικό; Απ: Από χώρα σε χώρα διαφέρει η τρέλα του κοινού. Εδώ είμαστε πιο συνεσταλμένοι. Έξω θα πας στο Labyrinth, στη Ζυρίχη ή στην Ισπανία που έπαιξα στο Sonar Festival και θα δεις πιο εκκεντρικά ντυσίματα για παράδειγμα. Θυμάμαι ότι έβλεπα ένα άτομο μέσα στο πλήθος στο Labyrinth και ήμουν σίγουρος ότι τον ήξερα. Ήταν ένας τύπος ντυμένος με λαστέξ φόρμα, σε στύλ Δομάζου, με σκουλαρίκια περίεργα και τέτοια, και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι ήταν ο υποδιευθυντής στο υποκατάστημα μιας τράπεζας που είχα μπει μια μέρα. Στη δε Ibiza, είδα έναν τύπο σαν γυναίκα, σε στυλ drag queen. Πάλι έφαγα φλας, και τελικά ήταν ο διευθυντής του ξενοδοχείου που έμενα στην Ibiza. Ερ: Μετά ήρθε το Sunrise. Ήταν πετυχημένη κίνηση; Απ: Το Sunrise Zone ήταν το πρώτο club στην Ελλάδα όπου παίχτηκαν όλες οι μουσικές. Ήταν το πρώτο multiclub. Είχε τρεις διαφορετικές αίθουσες. Ήταν η κοιτίδα της μουσικής γιατί παιζόταν drum n' bass, techno, trance, progressive κλπ σε διαφορετικές μέρες. Πράγμα που σήμερα λείπει από την Αθήνα πάρα πολύ.

Ερ: Στην Ελβετία πώς ήταν διαμορφωμένη η σκηνή; 

Απ: Το γαλλόφωνο μέρος της Ελβετίας διαθέτει πολύ αξιόλογη house σκηνή. Εκεί άλλωστε γνώρισα τον George Morel και τον Roger Sanchez. 

Ερ: Τώρα πλέον είσαι Dj και παραγωγός…

Απ: Ξεκίνησα όταν γνώρισα τον Γιώργο Αρχοντάκη.Μου άρεσε μία δουλειά του που μου έβαλε σε cd και ήταν ambient. Τον ρώτησα αν θα μπορούσε να προσθέσει beat σ' αυτό που έκανε,μου απάντησε καταφατικά και έτσι άρχισε η συνεργασία μας. Λόγω γνωριμίας και με έναν άλλο τύπο που έπαιζε drum machine κτλ στην αρχή θέλαμε να φτιάξουμε group. Τελικά, ο ένας έφυγε, έμεινε ο Γιώργος, το συνεχίσαμε μαζί και πήγαμε στην Ιταλία, σε στούντιο, όπου τελειοποιήσαμε αυτά που είχαμε ετοιμάσει.

Ερ: Προς το παρόν αυτό το έχεις αφήσει όμως στην άκρη;  Απ: Ό,τι είναι να γίνει σε αυτόν τον τομέα, θα γίνει αφού εκπληρώσω το στόχο που έχω αυτή τη στιγμή. Να προσπαθήσω σαν πρακτορείο να προωθήσω στην Ελλάδα και άλλα παιδιά που έχουν προοπτικές για καλή καριέρα στον χώρο του djing.  Υπάρχουν πλέον παιδιά που μεγάλωσαν,ακούγοντας αυτή τη μουσική. Ούτε pop, ούτε rock, ούτε ελληνικά. Έτσι μοιραία μετά από 4-5 χρόνια έχουν χτίσει τις βάσεις και θέλουν να εκφρασθούν. Οπότε και εγώ θέλω να τους προωθήσω. Αυτός είναι ο σκόπος μου αυτή στιγμή και δεν είναι καθόλου εύκολο. Γιατί τα club θέλουν να παίζω εγώ ή ο Sasha ή ο Oakenfold ή ο Ζωγόπουλος. Όταν τους πεις ότι θέλω να παίξει ο τάδε Έλληνας σου λένε όχι. Και αναγκάζομαι να λέω ότι θα μοιραστώ την ώρα. Ερ: Από το Plus Soda έμεινες ευχαριστημένος φέτος;  Απ: Πολύ ευχαριστημένος για πρώτη φορά, αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορούν να γίνουν ακόμα.

Ερ: Με τον Warren, πάντως, γινόταν τέτοιος χαμός, που δεν μπορούσες ούτε να σταθείς.

Απ: Δε συμβαίνει πάντα. Έγινε με τον Warren και τον Oakenfold. Τα club δεν ήταν προετοιμασμένα. Δεν ήξεραν ότι ο καθένας θα μάζευε 5000 άτομα. Όλοι ήθελαν να μπουν εκείνη την ημέρα. Όταν λοιπόν σε ένα οποιοδήποτε event κόβονται 900 εισιτήρια, δεν μπορεί να φανταστεί ο άλλος ότι στον Warren θα σκάσουν 2500 άτομα. Τι να κάνεις εκείνη την ώρα; Σε μια φάση άνοιξαν την πόρτα και τους είπαν περάστε μέσα για να δείτε μέχρι που είναι ο κόσμος. Και αν θέλετε μπείτε.
Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να έχεις τη συνεργασία των αρχών. Αυτό μπορεί να γίνει σε έναν οργανωμένο χώρο για φεστιβάλ. Αυτό δεν υπάρχει στην Ελλάδα.
Για την ακρίβεια υπάρχουν τέτοιοι χώροι, αλλά δε δίνουν άδειες για να κάνουμε εμείς αυτό το πράγμα. Δίνουν άδειες μόνο για εκθέσεις, θέατρο, κινηματογράφο, multi media. Με λίγα λόγια, πρέπει πάντα να κάνεις κάτι που να είναι σύμφωνο με τη γνώμη τους. Μόνο η Μελίνα Μερκούρη έκανε rock festival στην Ελλάδα και ήταν 60 χρονών. Σήμερα ο κόσμος παίρνει το αεροπλάνο και πηγαίνει στο Λονδίνο, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Αμερική σε festival και πληρώνει εισιτήρια γιατί δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα κάτι. Σε μια χώρα ηλιόλουστη, -πλησιάζουν και οι Ολυμπιακοί- εμείς θα καθόμαστε και θα τους κοιτάμε.

Ερ: Στην Κρήτη πέρσι το καλοκαίρι δεν υπήρξαν τέτοια προβλήματα, ευτυχώς.

Απ: Στην Κρήτη συμβαίνει το αντίθετο. Οι Κρητικοί έχουν πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει λόγω του τουρισμού και επειδή έχουν τεράστιες επιχειρήσεις που πρέπει να τις εκμεταλλευτούν. Εκεί δίνουν κίνητρα για να κάνεις κάτι τέτοιο. Και ο χώρος είχε άδειες και τα πάντα. Ερχόταν και το περιπολικό απο μακριά για να ελέγχει την κατάσταση. Ξέρεις, για να μη γίνονται επεισόδια, να υπάρχει καλή κυκλοφορία. Δηλαδή, αντί να έρθουν να μας σταματήσουν, μας προφύλασσαν κιόλας. Ο ίδιος χώρος θα λειτουργήσει, μάλιστα, και φέτος.

Ερ: Tι προβλέπεις για το μέλλον της κουλτούρας των club; Θα υποχωρήσει;

Απ: Ποτέ δε θα γίνει αυτό. Μέχρι το 2500 έτσι θα είναι τα πράγματακαι το ίδιο μάλιστα έχει δηλώσει και ο Arthur Miller. Θα υπάρχει τεράστιο κοινό, πολλή διάθεση και μεγάλη ανακύκλωση του κόσμου. Μπορεί να ανοίξει μια μέρα Διογένης Palace και να παίζεται μέσα trance μουσική.

Ερ: Έχεις κάνει κάποια σχέδια για το μέλλον;

Απ: Έχω προτάσεις τόσο για να φτιάξω ένα cd που θα περιέχει μιξαρισμένα κομμάτια όσο και για άλλες παραγωγές.Όλα θα ξεκαθαρίσουν μέσα στο καλοκαίρι.

ΜIAMI WINTER CONFERENCE 2001:THE PARTY MUST GO ON.


  Από τις 23 έως τις 29 Μαρτίου η ετήσια σύναξη dj,παραγωγών και κάθε εμπλεκόμενου άμεσα ή έμμεσα στα γρανάζια της dance βιομηχανίας επιφύλαξε λίγα λόγια,πολλή μουσική και μιά πυκνή ομοβροντία από κάθε είδους πάρτι που τίμησε μέχρι και ο Bono των U2. O Πέτρος Κοζάκος πήγε,είδε,επιβίωσε και μοιράζεται τις εντυπώσεις του μαζί μας.

   Δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει χειμώνα στο Miami τα τέλη Μαρτίου.Το θερμόμετρο βολτάρει σε ανεβασμένα Fahrenheit,οι αμμουδιές της Miami beach φιλοξενούν μπόλικους οριζοντιωμένους εραστές του glamour,το καμπριολέ είναι το όχημα εκλογής για τετράτροχες περιπέτειες.Το δεύτερο συνθετικό στο Miami Winter Conference είναι σαφώς παραπλανητικό έως άχρηστο.Πράγμα το οποίο εννοείται ότι κάθε άλλο παρά πτοεί djs,παραγωγούς,promoter και δημοσιογράφους να δηλώσουν παρόντες στην ετήσια γιορτή της dance κοινότητας που εκτυλίσσεται με συνέπεια τα τελευταία χρόνια στην μητρόπολη της Florida.Ο πολλά υποσχόμενος συνδυασμός των χορταστικών set από τους κορυφαίους dj του πλανήτη,των δεκάδων μελλοντικών club hit που παρουσιάζονται για πρώτη φορά και της αστείρευτης διάθεσης για ξεσάλωμα όσων συρρέουν από κάθε γωνιά της Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης είναι πάντα σοβαρό κίνητρο στους επιρρεπείς σε ηδονιστικές απολαύσεις clubbers.Οπως ήταν επόμενο ο Πέτρος "Floorfiller" Kοζάκος,η κυρίαρχη φιγούρα του αθηναικού clubbing, ήταν εκεί. Ποιές ήταν οι εντυπώσεις του; Τι τον εξέπληξε ευχάριστα ή δυσάρεστα;Ποιά κομμάτια ξεχώρισε;Δεν έχουμε παρά να του δώσουμε τον λόγο.

Το Miami λειτουργεί ως θέρετρο αναψυχής εδώ και πολλές δεκαετίες, μόνο όμως τα τελευταία 10-15 χρόνια κατάφερε να απαλλαγεί από την ταμπέλα που το ήθελε περισσότερο σαν ησυχαστήριο συνταξιούχων παρά σαν σημαντικό νεολαιίστικο προορισμό.Σ' αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η εγκατάσταση πλήθους προσφύγων κυρίως από την κοντινή Κούβα οι οποίοι στην ουσία απάλυναν το λευκό,ρεπουμπλικάνικο,πολιτικά ορθό προφίλ της πόλης.

Το Πάρτι στο Ultra festival κράτησε από τις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου (25 Μαρτίου) μέχρι τις 1 μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής.Οι διοργανωτές μέτρησαν γύρω στα 25000 εισιτήρια ανάμεσα στα οποία συμπεριλαμβάνεται και αυτό του εμπνευστή του Napster,Shawn Fanning.Ο τελευταίος εθεάθη να τα δίνει όλα κατά τη διάρκεια του set του Oakenfold.Την υπόλοιπη ώρα την αφιέρωσε σε συζητήσεις και χαριεντισμούς με εκπροσώπους των δισκογραφικών.

Στο Space ξεδίπλωσε το θρυλικό 16ωρο αυτή τη φορά set του και ο Danny Tenaglia (Τρίτη 28 Μαρτίου 12 με 4.30 π.μ) τηρώντας ευλαβικά την παράδοση που έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια.

"Δύσκολα βρίσκεις τις φυσικές δυνάμεις να το παρακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος έτσι στις 12 το μεσημέρι που τελείωνε είχαν απομείνει ελάχιστοι από τους οποίους φρόντισε ο Tenaglia να απορροφήσει και την τελευταία ικμάδα ενέργειας.Τα κομμάτια πάντως που ξεσήκωσαν τον κόσμο ήταν ένα white label με remix του Electric avenue του Eddy Grant (σ.σ reggae pop επιτυχία του 1983) το οποίο φαίνεται ότι θα ακουστεί πολύ τους καλοκαιρινούς μήνες και το remix του στο "I feel loved" των Depeche Mode".

Vanessa + Petros + Seb Fontaine @ Raleigh

Timo Maas + Petros Floorfiller @ Ultra

Ηδη μάλιστα η Warner πήρε τα δικαιώματα του και δεν θ' αργήσει να εμφανιστεί στα δισκοπωλεία.Εξίσου συνταρακτική υποδοχή γνώρισαν το "Romeo" των Basement Jaxx και το "Bring the noise" των Public Enemy σε bootleg tech house remix.Αυτά ξεχώρισαν στο Astralwerks SPF 2001 Beach Party (Δευτέρα 27 Μαρτίου, 2 με 11 μ.μ) το οποίο έγινε στο Nikki Beach club στη South Beach με βασικούς πρωταγωνιστές τους Basement Jaxx,τον Fatboy Slim και τον αναβαπτισμένο househead (μετά την παρατεταμένη "κοιλιά"που κάνει το drum n' bass) Photek.Ο Πέτρος στο μεταξύ είχε σαλπάρει με το πλοίο της γραμμής το οποίο είχε μετατραπεί για την περίσταση σε πλοίο της αγάπης και φιλοξενούσε 400 άτομα και τους Steve Lawler,Sander Kleinenberg και Nick Warren σε ρόλο μουσικού οικοδεσπότη.

"Και οι τρείς έπαιξαν πιό χαλαρά απ' ότι θα έπαιζαν σ' ένα club γιατί ο κόσμος ήταν από τα media και τις δισκογραφικές εταιρείες,η εμπειρία όμως ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.Εκείνος που με άφησε άφωνο πάντως ήταν ο Francesco Farfa στο Made in Italy party που έγινε στο 320 club.Πρόκειται πραγματικά γιά απίστευτο dj.Την περισσότερη ώρα παίζει με τρία decks.Bάζει γιά παράδειγμα ένα progressive κομμάτι σαν σπονδυλική στήλη,από πάνω techno και μαζί τα φωνητικά από το "Born to be alive" του Patrick Hernandez.Στην ουσία είναι σαν να κάνει ασταμάτητα remix την ώρα που παίζει το πρόγραμμα του."

Την Δευτέρα από τις 2 μέχρι τις 11 μ.μ έγινε και το πιό "ενήλικο" latin house party των Masters at work με τίτλο Τhe sunset ritual-the annual Masters at work party στο Opium Garden στη South Beach.Οπως συμβαίνει συνήθως στα πάρτι τους το vibe θύμιζε κλαμπίστικη εκδοχή των κατάμεστων κερκίδων στο Μαρακανά,η μουσική από την άλλη πλευρά έφερνε στο νου καρναβάλι του Ρίο σε house περιτύλιγμα.Το ενδιαφέρον του Πέτρου όμως όπως ήταν λογικό κέντρισαν τα πάρτι του Carl Cox και του Paul Oakenfold.

"Μετά το καταπληκτικό του set στο Ultra festival περίμενα ότι θα περνούσα σούπερ αλλά αυτή τη φορά ο Cox ήταν πραγματικά απαράδεκτος.Επαιξε banging techno,πολύ σκληρό για τα δικά μου γούστα και όπως φαίνεται και των υπολοίπων γιατί ελάχιστοι ήταν αυτοί που έμειναν να τον ακούσουν και οι άνθρωποι ήταν φανερό ότι υπέφεραν.Εγώ με το ζόρι άντεξα μισή ώρα.Ο Oakenfold από την άλλη πλευρά στο Perfecto party έπαιξε το γνωστό πάνω κάτω set του το οποίο έχει προετοιμάσει τόσο καλά ώστε περισσότερο γυρνούσε σε μένα για να κάνει πλάκα παρά ασχολιόταν με τις αλλαγές.Αλλωστε αυτόν τον καιρό τον ενδιαφέρει να παίζει σε μεγάλα στάδια στην Αμερική.Την Ευρώπη την έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα προς το παρόν.Εχει μάλιστα πιάσει σπίτι στο Beverly Hills,ετοιμάζει και το soundtrack για την επόμενη ταινία του Travolta.Πολύ καλοί ήταν και οι δύο djs που τον συνοδεύουν στη περιοδεία του στην Αμερική.Ο Hernan Cattaneo που είναι Αργεντίνος και ο D:Fuse που είναι Αμερικάνος."

Petros + Carl Cox @ Raleigh

Ο Oakenfold δεν έχει πολύ καιρό που ολοκλήρωσε το remix του για το "What does it feel for a girl" της Madonna,ενώ αναμένεται στην Ελλάδα στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Παρόλο που πολλοί από τους Ευρωπαίους γκρινιάζουν για το πλήθος των επιδειξιομανών χτιστών και των ξανθών bimbo που ευδοκιμούν στο Miami τέτοια εποχή και ορισμένοι παραπονιούνται για την έλλειψη κραυγαλέων χιτ η Miami Winter Conference 2001 αποδείχτηκε πετυχημένη σ' όλα τα επίπεδα αφήνοντας μπόλικο ρευστό στους ντόπιους, δεκάδες υποψήφια καλοκαιρινά χιτ για τους dj και την αίσθηση ότι η Αμερική σιγά σιγά παραδίδεται στη μαγεία της dance.

MIAMI WINTER CONFERENCE CONFIDENTIAL (2)

  Αγνοήστε το παραπλανητικό χειμωνιάτικο συστατικό του τίτλου γιατί στην μητρόπολη της Florida από τις 24 έως τις 28 Μαρτίου οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της κουλτούρας των club άνοιξαν την επόμενη σελίδα της dance περιπέτειας.Ο Πέτρος Κοζάκος ήταν παρών και το ίδιο έκανε και ο παραδοσιακά καυτός ήλιος της περιοχής.
Κάθε μεγάλη πόλη στον πλανήτη χτίζει τον δικό της μύθο, πλάθει ένα φωτοστέφανο από κλισέ και τα "πουλά" στόμα με στόμα στους υποψήφιους ταξιδιώτες της. Αν έπρεπε να απαριθμήσει κάποιος λοιπόν τα κλισέ που καθορίζουν την αύρα της ηλιόλουστης μητρόπολης της Florida θα στεκόταν στις κλασάτες αμμουδιές της Miami Beach, στα υπέροχα και σχετικά πρόσφατα ανακαινισμένα art deco ξενοδοχεία, στα τηλεοπτικά ανθρωποκυνηγητά του Miami vice, στην διάχυτη party ατμόσφαιρα. Και τελευταίο και καλύτερο στη Miami Winter Conference που φιλοξενεί με συνέπεια στα τέλη Μαρτίου κάθε χρονιάς η πόλη. Τι είναι ακριβώς η Miami Winter Conference; Ο Πέτρος "Floorfiller" Κοζάκος που έδωσε το παρόν από ελληνικής πλευράς (ήταν και ο Βασίλης Τσιλιχρήστος επίσης) είναι ο πλέον κατάλληλος για να δώσει το στίγμα:

"Οποιος promoter,dj, παραγωγός ή απλά fan της dance μουσικής θέλει να δει και κυρίως ν' ακούσει ποιό θα είναι το επόμενο ή τα επόμενα trends στον χώρο της κουλτούρας των club, τι μουσική θα παίζεται τους μήνες που ακολουθούν και ποιά θα είναι τα κομμάτια που θα ξεχωρίσουν πρέπει να πάει την άνοιξη στο Miami. Θα βρει ό,τι ζητά και μάλιστα σε compact μορφή με όλους τους πρωταγωνιστές συγκεντρωμένους στο ίδιο μέρος." 

Το σκηνικό είναι πραγματικά ονειρικό ειδικά για όσους ανήκουν στη συνομοταξία του κοσμοπολίτη clubber. Τα κορυφαία ονόματα της dance σε πλήρη παράταξη ανάμεσα σε χιλιάδες διψασμένους για πάρτι νέους που έχουν συρρεύσει απ' όλες τις γωνιές του κόσμου (η μεγάλη πλειοψηφία προέρχεται πάντως από τις ΗΠΑ και τον Καναδά) αποφασισμένοι για εκτεταμένο ξεσάλωμα. Με το που ακουμπά το πόδι του ο Πέτρος στο Μiami (αφού συνόδεψε την τριάδα Pascal FEOS, Sander Kleinenberg και Nick Warren στα "ιερά" εδάφη του Twilo στη Νέα Υόρκη) δεν πέρασε πολλή ώρα και τα event ξεκίνησαν. Εντυπωσιακότερο από πλευράς όγκου τουλάχιστον το Ultra festival.

Μην νομίζετε πάντως ότι οι ντόπιοι αναγνωρίζουν τους dj όταν περιδιαβαίνουν στη πόλη. Η dance μουσική έχει πραγματοποιήσει μεγάλα βήματα στην Αμερική, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μιλάμε για μουσική επανάσταση σε εξέλιξη αλλά τα γνωστότερα ονόματα εξακολουθούν να παραμένουν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Ο Πέτρος πιστεύει πάντως ότι στο άμεσο μέλλον θα ξεπεράσει σε απήχηση ακόμα και το hip hop. Τις επόμενες ημέρες clubs, ταράτσες και πισίνες ξενοδοχείων, ακόμη και πλοία της γραμμής έμελλε να υποδεχθούν τα χιλιάδες party animals καθώς η πόλη έμοιαζε να υποκλίνεται στην μετρονομία των bpm. Ποιά party ξεχώρισαν; Καταρχήν το Def mix της Defected με τον ανανεωμένο David Morales να κλέβει την παράσταση ("έχει αρχίσει να στρέφεται αισθητά προς τον ήχο των Deep Dish" παρατήρησε ο Πέτρος) και το πάρτι του Rennaisance στο Space με τους Deep Dish να δίνουν το αναμενόμενο deep, progressive&tribal ρεσιτάλ στο main room και τους Gordon Kaye, Omid "16B" Nourizadeh και Βehrouz να εντυπωσιάζουν σε παρεμφερές στυλ ("Ο Behrouz είναι Πέρσης όπως οι Deep Dish και ο Nourizadeh και είναι φυσικό να τον υποστηρίζουν χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι εξαιρετικός"). Στον ίδιο χώρο (Space) εκτέλεσε με τον γνωστό του περφεκτιονισμό δύο μέρες αργότερα το παραδοσιακά 12ωρο προγραμμά του ο Danny Tenaglia. Λίγοι είχαν τις φυσικές δυνάμεις να το ακούσουν από την αρχή μέχρι το τέλος, όσοι τα κατάφεραν όμως αποζημιώθηκαν και με το παραπάνω.

"Το πάρτι των Ιταλών ξεκίνησε λίγο αδιάφορα με το garage set του Claudio Montanari αλλά όταν ανέβηκε ο Francesco Farfa επικράτησε πανικός. Ο άνθρωπος είναι ο καλύτερος mixer που έχω ακούσει, παιζει progressive με techno, προσθέτει φωνητικά, χρησιμοποιεί συνέχεια και τα τρία decks, το πρόγραμμα του είναι σαν 'ενα αδιάκοπο live remix. Πιστεύω ότι είναι μακράν αυτή τη στιγμή ο κορυφαίος dj του κόσμου. Στο Kinetic Party ο Dave Ralph, ο Quivver και ο Max Graham ήταν εξαιρετικoί όπως συνήθως, έκπληξη για μένα ήταν όμως τα set της Sandra Collins που παίζει ένα power trance στο στυλ του Oakenfold αλλά πιό minimal και οι Hybrid οι οποίοι αφού έπαιξαν στον εσωτερικό χώρο ένα breakbeat set μας απογείωσαν αργότερα με progressive υλικό". Το τελευταίο μεγάλο πάρτι με πιλότους τους Ralph, Warren και τον Seb Fontaine έγινε στην πισίνα του Raleigh Hotel για φιλανθρωπικούς λόγους. Συνεχίστηκε σε παραλιακό εστιατόριο και σήμανε το τέλος αυτού του απίστευτου μαραθωνίου κεφιού και cutting edge μουσικής.

Sandra Collins @ Kinetik

designed & built by someone